Biblos clube de lectores
A autora portuguesa Ana Luísa Amaral fala para Biblos
 + Buscador BIBLOS
 
  9045 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista86

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

LITO CARAMÉS | E agora pasa un tren | Capítulo 1
E agora pasa un tren

256 – Locomotora
Agora pasa un tren, branco e vermello, pitando pola estación de París. Pola outra vía, en sentido contrario, o Talgo detense mentres atrás pón o que chifra.
—Mamá, mira. Vén, mamá! Un párase en canto o outro cruza pitando. O Roberto é un namorado dos trens. Os pais déronlle un cuarto para instalar o complexo ferroviario. E alí o ten, o seu universo. Sobre cabaletes e taboleiros medran vilas, montes e ríos. Non falta de nada. Hai dous días que o pai veu dunha viaxe á capital e tróuxolle –como non!– uns metros de vía para que faga un circuíto dobre.
O Roberto non permite que entren nin remexan no cuarto. Teno pechado con chave. Por baixo das táboas corre un labirinto de arames de varias cores para comunicar e conmutar os mecanismos eléctricos que rexen a vida daquel mundo. Os orgullosos pais pídenlle, como un favor especial, que mostre o seu tesouro a visitas sinaladas. Don Andrés, o mestre, os avós, a tía Remedios, son algúns dos admiradores da paisaxe anana.
—Papá, papá, vén! Xa funciona. Mira. Agora pasa o vermello, e o azul párase, ves? Na próxima viaxe quero que me traias...
O pai celebra o triunfo do fillo. Recoñece que ten facilidades para a tecnoloxía. Xa o ten falado cos amigos: será un bon enxeñeiro. O Roberto defende o seu país de ollos e mans alleas. Só ao facer os dez anos, e a rogos dos pais, deixou ver o seu universo aos primos e aos poucos nenos convidados á festa. Foi un instantiño e cos pais de gardas para que ningún se arrimase nin tocase. Ao Antón, fillo único coma el e do mesmo tempo, déixao vir de tanto en tanto. Mormente, se o precisa para ampliar os pasos con barreira entre Insbruck e Viena, para colocar unha ponte sobre o río Nilo, ou para facer a combinación coa rede portuguesa.
—Mamá, mira. Vén, corre! Mira, a locomotora negra bota fume e todo. Mira agora, cando sae do túnel.
A cada viaxe do pai sucédese unha ampliación de madeiras e o nacemento dun arrabaldo no liliput do cuarto de riba. Xa logo non se entra. Soña tirar paredes e alongar o seu mundo por outros cuartos. No horizonte familiar semella que ninguén pode estragar o feitizo do cuarto de riba.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL