Biblos clube de lectores
A autora portuguesa Ana Luísa Amaral fala para Biblos
 + Buscador BIBLOS
 
  9045 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista86

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

IRIA LÓPEZ TEIJEIRO | Meniña de cristal | Capítulo 1
Meniña de cristal

1. Saída
Ollaba cara aos cristais, agardaba sen sabelo polas pingas de choiva. Mais non chovía. Algo andaba mal. Ela sempre preferira o Santiago mollado, o escuro, o invernal; sobre todo cando estaba triste. O Santiago de luz e sol era só para os turistas. “Esta cidade é un cemiterio”, pensou mentres permanecía a carón dunha fiestra excesivamente limpa dende onde se observaba a fileira de rostros alleos e distantes, ruidosos, que camiñaban, coma sempre, cara a tumba central.

-Todo ben?- preguntou a secretaria dende a porta, facéndoa tornar do seu divagar.- Remataches?- continuou a muller no medio dun van intento por sorrir.
-Si.- a moza ergueuse para apagar a luz do cuarto contiguo, o cuarto de revelado. Xa caera na conta de que o da secretaria era un deses rostros que non lembraban como se sorría de veras, dende dentro. Era normal; ata ela mesma comezara a esquecer xa como se facía tal. -Saíron ben?- seguiu a preguntar a muller.
-As fotos? Si.
-Non mas amosas?
-Luns, mellor. Son as oito e non nos han pagar as horas extras.- a moza tentou sorrir e, efectivamente, a ela tampouco lle saíu máis ca un aceno artificial.
-Oíches,- a muller baixou o ton da voz como se fose facer unha confidencia- seguro que estás ben? Non tes moi boa cara.
-Só ando un pouco cansa, non pasei boa noite. Nada grave. Marchamos?

Era certo. De feito, ían bastantes noites nas que a moza non pegaba ollo. Pasábaas deitada na cama, en silencio, escoitando de fondo a respiración de Brais. E o mundo enteiro tornaba alleo e distante mentres sentía que estaba a piques de tolear, se é que non o fixera xa.
O verán en Compostela, esa época na que as pedras semellan ter perdido a súa memoria… En canto saíu á rúa viuse de novo invadida por aquel abafo pegañento e apurou o paso, aínda que non tiña gana ningunha de ir para a casa. “Total,- pensou- non hai outra opción. Se non vou á casa, onde vou ir?”. Repetiu as últimas palabras en voz alta, ignorando –ao cabo, xa eran parte da paisaxe e ía ben tempo que deixara de velos– a tódolos peóns que camiñaban contra dela armados ata os dentes de cámaras dixitais. E repetiunas en voz alta unha vez máis sen ter moi claro o motivo: infundirse valor, ou condoerse de si mesma. Tanto tiña o que fixese; non ía ser quen de impedir que, finalmente, acontecera o mesmo que tódolos días ao chegar á casa; non ía ser quen de evitar eses cinco minutos diante da porta, coa chave na man, dubidando se entrar ou non, caendo presa da anguria; sabendo que, á fin, acabaría por entrar e renderse á evidencia de que non existía no mundo un lugar peor onde se agochar, pero tampouco un lugar mellor.
E coñecía, pese a todo, cal ía ser a reacción de Brais. Non tiña gana de aturar o sermón. Xa sabía que a vida era dura, que ninguén era feliz co seu traballo e que tiña a sorte de que lle pagasen por facer aquilo do que gustaba. Ou do que se supuña tiña que gustar. Tan difícil resultaba comprender que ela, sinxelamente, desexaba outra cousa? Aínda que non soubese ben de que cousa se trataba… Non tiña por costume queixarse. Tan só pretendía ficar sentada no sofá, en silencio, tentando atopar sentido a todo o que a rodeaba, tentando esvaecer no ar. Era tanto pedir? Pode que si, porque de seguida resoaba a voz de Brais: “Non te me vaias agora de mártir, que moitos teñen que mallar o lombo para gañar o pan! Ou é que queres vivir sen traballar? Pois as cousas non che son así, neniña!”. Mais non se trataba diso. Ela sabía perfectamente como eran as cousas; mellor incluso ca el, que con trinta e dous anos tiña xa unha empresa de seu grazas aos cartos do pai e podía dedicar a meirande parte do tempo a debuxar o que lle viña en gana. Non, non era iso. Sinxelamente, non podía entender o mundo que a rodeaba e non existía ninguén con quen compartir aquel senso absurdo. Nin tan sequera Brais; Brais nunca entendía nada. Ninguén entendía. Ao cabo, que máis lle tiña ao mundo coma se sentise ela?
Ela… Xiana, que non atopaba motivos para seguir a vivir naquel pequeno apartamento cun debuxante vaidoso e egocéntrico ao que adoitaba chamar “o meu mozo” porque era o que debía ser; ou a para ficar nunha cidade que xa perdera toda a maxia que lle vía cando nena; para continuar con aquel emprego abafante no que tiraba estúpidas fotografías de botellas de viño de Ribadavia e chourizos de Sarria que lle quitaba a gana de facer calquera outra cousa… E visitar semanalmente unha familia de prestado; e ir ao cine os sábados logo de pasear pola exposición en voga; e quedar no bar de sempre cun feixe de fachendosos publicistas para discutir sobor do marabillosa que era a última película de Clinísvut, do xeniais que debían ser os musicais de Brodguai, de cando se ía facer na Galiza un audiovisual naif de verdade coma Mulanrrux, ou cal fora o peor anuncio do festival de publicidade que botaran o outro día polo satélite. Estaba farta! Cansa de dar voltas sempre na mesma merda. Tan só tiña gana de marchar, denantes de que fora tarde de máis; marchar coma soñara de cativa, coma facían tódolos aventureiros daqueles libros que lía entón. Quizabes tivese razón Brais, pensaba ela de cando en cando, ao dicir que a súa actitude era infantil; pero Xiana precisaba fuxir… Saír correndo e buscar por unha vida de seu; porque a que estaba a vivir non lle pertencía, non era súa. Non podía selo.
“Un ano sabático!!”, exclamaría el a voz en grito, “Non me fagas rir!! Non es grandiña de máis para me vir con iso? Pero ti que pensas que é a vida? O que tes é que non aturas a disciplina do traballo. Déixate de parvadas e madura dunha vez!”. E ela sentaría de novo no sofá a intentar evadirse, perderse no ar que respiraba mentres o seu mozo rosmaba cun cigarro case consumido entre os dedos. “…E como continúes nesta actitude aínda has perder o traballo. Ou pensas que por te deitar co teu xefe xa tes o choio resolto? Bo empresario estaría feito!”. Xiana espertaría do seu aletargo, ollando cara a el con desprezo. Brais non tardaría nin dous segundos en se decatar do seu erro: “Desta paseime. Non quería dicir iso, é só que…”. O rapaz achégase entón para bicala na fronte, ela permanece estática. “Mira, sabes o que deberiamos facer? En agosto imos coller vacacións, e podemos marchar de viaxe, onde queiras: a Roma, a París, a Londres… Ti elixes! Nun mes. Poderás agardar un mes, ruliña? Que me dis?”.
-Vai á merda, Brais! -exclamou ela en voz alta ao tempo que se decidía finalmente a abrir a porta. Non aturaba aquel tipo de conversas co seu mozo pero, a quen pretendía enganar? Sabía que, de tódolos xeitos, ía acontecer e nunca atoparía o valor para marchar.

-Olaaaa!!- berrou dende o recibidor sen obter resposta algunha- Ola?

Entrou no cuarto de estar que Brais empregaba tamén como estudo e onde as súas cousas, ciscadas por todas partes, conferían á casa a categoría de fogar. Ou iso pretendían, polo menos. No recuncho do fondo, a carón da galería, Brais deixara aberto de par en par o seu caderno de debuxo. Xiana achegouse e observou os cambios. Era o bosquexo do último cómic no que o seu mozo traballaba. Non era descoido, el sempre o deixaba así para que ela o vise nada máis chegar. Xiana pechou o caderno e, case coma un acto reflexo, premeu o botón do contestador automático ao tempo que se dispuña a ir ao cuarto a pór algo máis cómodo.

-Ten… cinco… mensaxes novas.- dixo a voz metálica e pausada daquel frío aparello - Primeira… mensaxe: “Ei, rapaz! Son Anxo. Xa me chegou o libro ese que pedira. Pasa por aquí cando poidas e bótaslle un ollo. É unha pasada, meu! Ah! Dálle un bico a Xiana da miña parte.” Biiiiip. Segunda… mensaxe: “Xiana? Son mamá. Que fas co móbil que sempre o tes apagado? Domingo non veñades comer; Arturo vainos levar por aí. Chamámonos luns, de acordo?”

Esbozou un sorriso amargo; a súa nai sempre tan cálida e agarimosa… O contestador anunciou a terceira das mensaxes:

-“Ola, son eu. Saín tomar algo con Andrés. Quedamos ás dez no bar de Ana. Vémonos alí.” Biiiip.
-Vai á merda, Brais!- exclamou a moza entrando alporizada na sala aínda a medio vestir. Ía con paso decidido a apagar o contestador cando a seguinte mensaxe a detivo en seco. Unha voz grave berrou dende aquela máquina.
-“Malditos aparellos!! Eeeeem… Perdón… Esteeee…. Son Lois López… Lois López Castro e estou intentando localizar a Xiana Láncara… Trátase de… Eeeem… É un asunto complexo de máis para tratar a través destes trebellos e o cas…” Biiiip. Quinta… mensaxe: “Son Lois López Castro de novo. Por favor, en canto lle sexa posíbel, chámeme. O meu número é o nove oito (…)”

Xiana apuntou os números que ía dicindo aquela estraña personaxe, aceptou na opción borrar tódalas mensaxes entrantes e sentou no sofá a fumar un cigarro paseniñamente, como adoitaba facer sempre que pretendía botar man do máis profundo da súa memoria. Mais non deu con nada. Estaba case certa de que non coñecía a tipo ningún con ese nome.

-Diga.

Xiana recoñeceu a voz, pero decidiu seguir co xogo habitual:

-Ola. Querería falar con Lois López Castro.
-Si, son eu. Quen é?
-Son Xiana Láncara.
-…
-Vostede deixou unha mensaxe…
-Si, si! Desculpe. É só que… A verdade, non crin que fose chamar. A mensaxe… eu… Porteime dun xeito un tanto… un tanto… peculiar… -Quen é vostede?
-Verá... Eu son o… Desculpe, non quero importunala… Talvez non sexa quen de meterme así na súa vida, pero… Eu non pretendo…
-Quen é vostede?- insistiu Xiana endurecendo a voz.
-Son o médico da súa avoa.
-Da miña avoa?
-Si. Amalia Álvarez. A súa avoa.
-Perdoe, pero non sei se sabe que…
-Si, seino.-interrompeu el- Estou ao corrente da súa historia familiar. Pero, o caso é que a súa avoa… Amalia, está… Está mal, está enferma e eu, como médico seu…
-Oia, está a falar dunha muller á que non vexo dende que tiña cinco anos e non me interesa se está ou non enferma.
-Non se trata de… Verá… Amalia está senil, e ten unha curiosa obsesión con algo que debeu acontecer…
-Non entendo que ten que ver iso comigo.- Xiana estaba a piques de colgar o teléfono. Pensaba en todo o que a súa nai tiña dito daquela muller, daquela familia; de como as botaron ás dúas da casa logo da morte do seu pai. Non quería saber nada deles.
-Fágome cargo do raro que resulta isto. Tan só son o médico de Amalia e estou tentando axudala. Non sei como facelo porque tampouco sei exactamente o que lle pasa.
-Talvez sexan remorsos.
-Comprendo a súa postura. Pero estamos a falar dunha muller de noventa e cinco anos que está deitada nunha cama adoecendo dunha anguria terríbel. Eu intento axudala a morrer en paz e o único que lle pido é que me escoite.
-E iso é o que estou a facer. Pero non entendo que quere de min! -Eu tampouco o sei exactamente. O caso é que Amalia… A súa avoa, atravesa, de cando en cando, intres de lucidez. E entón repite constantemente o seu nome…
-E que podo facer eu?
-Oxalá o soubese.
-Pois logo non sei que pretende que…
-Talvez puidese vir ata aquí.
-Non creo que sexa unha boa idea.
-Si… Quizais teña vostede razóns dabondo para pensar así. Laméntoo. Non debín chamar.

O home colgou o teléfono. Estaba anoxada? Non, só confusa. Os seus dedos xogaban coas follas do caderno de debuxo de Brais e, de socato, tivo as cousas claras.
Foi ao dormitorio e meteu algunhas pezas de roupa nunha pequena bolsa de viaxe; dirixiuse logo ao teléfono, premeu a tecla de rechamada e agardou a que alguén descolgase á outra beira da liña. Quizais sería o xusto contarllo a Brais primeiro, ou ben deixarlle aviso dalgún xeito…

-Diga.- respondeu Lois.
-Ola, son Xiana Láncara outra vez…- e bosquexou nun folio que pensaba deixar riba da mesa do seu mozo: “MARCHEI”.

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL