SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ | Game Over |
I. O AGASALLO
Game over
O home topou cun dos membros do Clan, e logo outro e outro. Rodeárono na avenida deserta e actuaron conforme ao Manual.
O seu cadáver foi exposto en internet durante tres días, para escarmento dos que tivesen ideas propias. O que ninguén puido interpretar foi o enigmático sorriso debuxado nos beizos do axustizado.
____________
Luís Carro, catedrático de Literatura Inglesa e apaixonado do xadrez, estaba de sorte. Polo seu cincuenta aniversario a súa familia agasallárao cunha pequena festa sorpresa. Ás once da noite, chegou para o profesor o momento estelar da velada. Fina, a súa muller, sentouno no sofá do salón e apagou as luces. A imaxinación de Luís esperaba algo picante tras longos anos de aburrida vida conxugal, pero comprobou que se atopaba moi afastado da realidade. Dende o seu agocho tras as cortinas, os seus fillos xemelgos de doce anos saíron á penumbra da sala de estar portando un paquete envolto en papel de regalo.
–Toma, papá, parabéns polo teu medio século –dixeron os dous pícaros ao unísono, cunha retranca sabiamente transmitida pola tradición oral.
–Comprárono co seu diñeiro, cariño –murmuroulle Fina.
Luís, emocionado, abriu o agasallo. Seguro que era a derradeira peza de prata que completaría o xogo de xadrez que levaba tantos anos coleccionando. Non obstante, na escuridade do salón observou que se trataba dunha caixa negra de cartón cunhas letras escritas en vermello: “Parallel City”. A súa expresión mudou á confusión, pero os rapaces apresuráronse a explicarlle de que se trataba.
–É un xogo de ordenador, papá –dixo o xemelgo chamado Sebastián–. É a os... é unha pasada.
Luís non sabía como reaccionar. Odiaba a informática e a penas sabía utilizar internet. De feito, a conexión da casa fora un capricho dos nenos. Todo lle parecía unha perda de tempo, unha boa mostra da desorientación da sociedade. A el só lle apaixonaban as partidas de xadrez do club de xadrecistas ao que pertencía, nas que pasaba horas sentado diante dun taboleiro mentres o seu cerebro procesaba centos de operacións. Pero os rapaces gastaran os aforros, ben, realmente o diñeiro de Luís e a súa dona, para sorprendelo, e abofé que o acadaran.
–Moitas grazas, fillos, quérovos un montón –dixo Luís cun sorriso forzado, mentres se dispuña a bicalos.
–Eh, non te pases, papá, e imos estrealo –dixo Xoán, o outro xemelgo, afastando a súa meixela dos beizos paternos.
–Un momento –dixo Luís con autoridade–. O agasallo é para min, non se trata dun auto-agasallo, verdade? –mirou os cativos cunha cara de can que lles fixo agachar a cabeza–. Ademais, na caixa pon “maiores de dezaoito anos”. Así que xogarei a el cando me pete, entendido? O que si me gustaría saber é de que trata.
–Parallel City é unha cidade que só existe en internet –dixo Sebastián–. Tes que converterte en cidadán e vivir nela. Xa ten unha poboación de máis de dez millóns en todo o mundo, e como falan en inglés non terás problemas para entenderte.
–Podes facer unha chea de cousas, mesmo liarte cunha tía –precisou Xoán, agardando malevolamente a expresión da súa nai, a quen esta última afirmación non lle gustara nadiña. O temor a unha infidelidade do seu home percorreulle a espiña dorsal.
–Está ben –dixo Luís erguéndose do sofá–, agora xa é tarde para comezar a xogar. Vaiamos durmir e mañá probarei este invento. Boas noites.
–Boas noites, papá –desexáronlle os pícaros.
|
