Biblos clube de lectores
Galaxia publica Blues para Moraima, a última obra de Miguel Anxo Fernández
 + Buscador BIBLOS
 
  8956 Referencias
  Buscar
PRESENTACIÓN SUBSCRICIÓNS PEDIDOS PROMOCIÓNS
+ Portada ++ Contacto ++ Ver compra +


 ¡ BENVIDO !
 + Usuario
 
 + Contrasinal
 

  

Nova revista. Biblos
Revista85

[Ver PDF]


 PRIMEIROS CAPÍTULOS
 EMMA PEDREIRA
 «As cinzas adentras»
 XAVIER FRÍAS
 O pai do artista
 HONORÉ DE BALZAC
 Eugénie Grandet
 CARLOS AMIL
 Benaventurados os que aman
 RAÚL VEIGA
 Esta noite no cinema
 LITO CARAMÉS
 E agora pasa un tren
 LOIS PEÑA NOVO
 La Mancomunidad Gallega
 IRIA LÓPEZ TEIJEIRO
 Meniña de cristal
 PABLO ROIBÁS PAINCEIRA
 O xuízo de Kaissa
 EVA VEIGA
 Desconcerto
 INMA LÓPEZ SILVA
 Non quero ser Doris Day
 SANTIAGO LOPO E NORBERTO FERNÁNDEZ
 Game over
 EVA VEIGA
 Desconcerto II
 CARLOS FREIRE CORDEIRO
 Acompañamento para fuga
 XABIER IGLESIAS
 Daniel e a Porta do Ceo
 XOSÉ CARLOS CANEIRO
 Blue Moon
 TUCHO CALVO
 Corazón entre desertos
 MANUEL LOURENZO
 Medea dos fuxidos e outras pezas
 XAVIER CASTRO
 A mesa e manteis. Historia da alimentación en Galicia
 MARICA CAMPO
 Onde houbo lume
 ELENA VEIGA RILO
 Morte en fucsia
 XOSÉ DÍAZ DÍAZ
 Fraquezas
 IRIA MORGADE VALCÁRCEL
 Verbas no ar
  + AUTORES

 Todas as referencias
 
Identificación

TUCHO CALVO | Corazón entre desertos | Primeiro relato
Corazón entre desertos

A MUSA

Unha das cousas máis sorprendentes daquela mañá de xoves fora precisamente comprobar que era martes. Mais iso aconteceu despois. De partida, o realmente chocante fora acordar cando o forte rechouchío dos paxaros anunciaba aínda o abrir do día. Non era o que sucedía decote. O primeiro que xurdía sempre no limiar da dura realidade diaria era un espertador tradicional. O meu, de corda, coas campaíñas externas, adoitaba caer ao chan cando comezaba a barullar e intentaba eu calalo movendo con torpeza unha man fóra da cama. A diario estaba moi lonxe de abandonar o sono matinal de motu proprio. Precisaba ademais que un inesgotable traste electrónico dera en soar, coma a alarma dun banco asaltado, dende algún sitio indeterminado do chan, alí onde acougara co seu colega a consecuencia dos movementos ximnásticos de brazo cos que iniciara a xornada. En fin, a radio espertador e a alarma do reloxo de pulso adoitaban facer o resto. Pero, ese día, as cousas ían ser doutro xeito.
Tan amoscado estaba co de poder abrir os ollos a tales horas -non podería precisala, e en todo caso nin sequera aproximarme-, que pensei que soñaba. Pero non. Abrín as pálpebras e había un chisco de luz que entraba pola físgoa dunha contra mal pechada. Merlos, pardais e estorniños cantaban que os comía o demo coma se osmasen que, por moito que seguise a chover, a primavera atopabase aí e que tiñan que facer os niños e mais todo o demais. Sería iso? É primavera! Ala, festa! Arriba, meu mozo! Vaites, non me recoñecía dicíndome cousas así con tantos azos festeiros. Botei os pés fóra da cama e sentado na súa beira procurei os lentes enriba da mesiña. Estou toupa perdido. Pero eles sempre me agardan alí, no curruncho onde os deixo pola noite afastados da perigosa contorna dos reloxos, para devolverme unha razoable percepción do mundo. Mais non estaban. E non era cousa de acender a luz. Tiña claro que había alguén na cama. Non, non sabía quen. Pero iso pasábame moito. Poida que fose Susana, que viña a miúdo pola casa nos últimos tempos. Non quería pensar. Que máis tiña. O conto era o dos lentes. Andaba a apalpar por toda a mesa de noite xa con certa desesperación sen obter ningún resultado. Caerían ao chan? A catro patas e ás atoutiñadas, fun recuperando un tras outro os reloxos do chan. Unha braga, un condón usado... Nada. Non os necesitaba para ir ao cuarto de baño que era o de verdade urxente. Sentíanse os paxaros, xa o dixen. En silencio, abandonei o cuarto. Susana non era, seguro. Tiña a cara chantada na almofada, pero o seu pelo era castaño. Onde raio irían parar os lentes? Non os precisaba para ver moi de preto, para mirar a hora achegando o reloxo aos fociños. As sete e media! Arrenegado sexa o demo! E a horta que decote pode verse pola fiestra do escusado xa estaba alí, e podía intuír as súas árbores, herbas, silvas, roseiras, ortigas, glicinias e non sei cantas cousas máis ciscadas e enguedelladas entre a casa e o alto muro de pedra que pecha a pequena propiedade. Feitas as augas menores, outra vez prioridade absoluta para os lentes. Ou non. O mesmo acordaba quenquera que fose que estaba na cama, e quen sabe: adeus paxariños, adeus paz... e encamiñeime á biblioteca. Achegándome á pantalla, tamén podería ler o que escribise. E por alí debían andar uns vellos anteollos. Velaquí están.
Martes 22 de abril... Iso poñía o trebello ao acendelo. Vale. Non é xoves. Hai que ter unha mente aberta e non pecharse en ideas preconcibidas no alborexar do día. Habería que facer un novo arquivo. Non estaba preparado para poñerme a traballar na novela. Non o tiña previsto. Como ía imaxinar que me erguería ás sete e media? Suponse que son un novelista, un contista, un narrador... pero meigo? Non. Principiaría algo novo e a ver en qué daba: No coche, Manolo corta unhas raias. Roberto pon Parálise Permanente e Ramón dille que quite esa mariconada, que poña algo de Trashmetal. Roberto respóndelle que no seu coche pon o que lle dá a puta gana e, para o amolar de vez, muda a cinta e pon bakalao a tope...
Que forte! Pode ser un bo comezo. Quen será a da cama?, penso por un momento despois de sentir un chisco de curiosidade por saber ónde se xuntarían os nosos pasos a noite anterior. Como seguirá esta historia? Terei que pensar quen son todos eses: Manolo, Roberto, Ramón...
Hai unha parella de pardais nas pólas do castiñeiro que coas súas follas aínda moi recentes cobre logo toda a ventá do estudio. Érgome para achegarme a ela. Deixei o coche fóra do garaxe. Non me atrevín a metelo. Había vir bo! Pero estou ben, non me sinto máis resacoso do normal ao erguerme. Podo traballar. E de volta á mesa chámame o libro que está por riba de todos na pía máis alta. Cólloo. Ábroo ao chou: No coche, Manolo corta unhas raias. Roberto pon Parálise Permanente e... páxina 108. José Ángel Mañas. Historias del Kronen nos Clásicos Contemporáneos Comentados de Destino. Arre demo! Déixome caer na cadeira, permito que a man o pouse na mesa e fixo nel a mirada. Que merda, se eu non son quen de facer unha cita textual de tres palabras!
O día é outro mentres os paxaros van acougando e a luz murcha xa o enche todo. Igual segue a chover. O ceo está cuberto. E no niño teño alguén que non sei quen é. Tampouco sei quen me dirixe neste amencer adiantado en que as musas xogan coa miña inspiración. Non sigo co traballo en que andaba. Fago unha paréntese. E creo un fillo doutro. De ónde me sairía tal cousa. Podería escribir... Abandono o que teño na pantalla e volvo teclear con auténtica paixón: Percorreron a pé a paisaxe calcinada. Alí onde non arderan piñeiros a cinza era branca coma unha nevarada de azucre. Estaba incendiado ata onde acadaba a vista. Canto máis subían cara ao cemiterio, máis ardido vían. Alí estaban moitos outros veciños... Xo, paspán! Que estou a escribir? Isto é..., agarda (e quedei a mirar a pantalla). É doado. Ten que ser Mércores de cinza. Bulín axiña a procurar o relato do Murado. Pasei as follas nun amén ata dar co texto... Será o demo. Madrugo e, nun milagre, estou espelido coma se fosen as doce da noite. Teño mil ideas na cabeza, tal que se a miña musa mudase tamén de horario. Pero a este paso, só me dita ocorrencias que xa escribiron outros. O que non sei é qué facía este libro aí no butacón. Estaríao a ler pola noite a rapaza esa. Quen será? Non me parei a pensalo, pero aínda que o intente, non me lembro de nada. Fun de copas, chegou por aquí e chamou ao portón cando xa eu andaba cheo? Pois non sei. Intento relaxarme, pecho os ollos. Procuro outro comezo: Tailar está entre montañas cubertas dunha neve que semella azucre lixando a terra. É un conxunto de casas tan pequenas como as necesidades dos seus habitantes e tan pegadas unhas ás outras como o outono ao inverno. Tailar resiste o degoirado esvarar do sol polo ceo... os dedos bolen axiña. O que escribo está ben. Cádrame. Sigo: Alí viven os moi... Agarda, isto non é meu. É o comezo de El informe Kristeva. Cona, que pasa! E érgome. A ver, teño que comprobar que de súpeto son quen de escribir de memoria unha novela letra por letra. Tería que estar aquí cos outros libros dedicados. Non. Non o vexo... Agarda, debo telo na mesa de noite... e diríxome silandeiro ao cuarto. Abro a porta...
A cousa máis sorprendente daquela mañá de xoves non fora precisamente comprobar que era martes. Despois diso puiden recoñecer a rapaza que durmira no meu cuarto: sentada na cama, unha luz como nunca vira iluminaba o seu rostro de liñas dondas trazadas por ceras, miúdo e elegante, expresivo e namorado; a media melena de pelo castaño, os ollos tenros coma un bico ao adormecer e a súa figura madura apoiada sobre a almofada. Arroupábaa unha sorte de aura, de brillo nebuloso que ocultaba a súa forma nun misterio inmaterial:
-Coido que bebín moito onte. Non se me ocorre nada.
Falaba apesarada, como desculpándose. Nas mans sostiña aberto polo comezo aquel libro de Gloria Méndez que contaba cousas dos moi. Miña xoia! Miña musa queridiña!

VOLVER SUBIR
BIBLOS clube de lectores | CONTACTO | TEXTO LEGAL