| |
Claudio Rodríguez Fer presentará a obra o día 9 (20 horas) na Galería Sargadelos
Lugo acollerá a presentación de «Corazón entre desertos» de Tucho Calvo
Corazón entre desertos de Tucho Calvo, publicado na colección Mandaio, é unha edición revisada e acrecentada na que se inclúen tres relatos publicados en Astra o confín (O Castro, 1982), libro desde hai anos esgotado: «Parados», «Gare de Austerlitz» e «No confín».
A obra recupera tamén ilustracións de Xaime Quessada e outra de Miguelanxo Prado para o relato «Corazón».
A VIDA POSIBEL»
Por Raúl Veiga
Confróntanos Tucho Calvo nesta acrecentada edición de Corazón entre desertos coa vida como lugar de afirmacións e renuncias, de soberanías e derrotas, de gozos e dores, escenario da constante batalla por sermos felices. Faino desde a liberdade que lle dan os anos vividos como home e a experiencia acumulada como narrador. Iso explica a repousada madurez dun volume que nos sitúa entre a realidade e as súas metamorfoses e vai deseñando estampas dunha sociedade en transición, a da Galiza contemporánea, mesmo cando o libro atravesa os campos do fantástico. Ofrece así imaxes dunha rede, esa fina retícula que a todos nos comunica, collidos como estamos na roda imparábel que a uns exclúe, a outros espreme e a todos impulsa.
O título dun dos contos, «Flores de pobreza», resúmeo ben. Na pobreza ou, se non hai tal, na desposesión que caracteriza a tantos personaxes do libro, Tucho é quen de encontrar sempre a dignidade da vida posíbel, do momento de felicidade que ilumina as existencias dos seres elementais (non simples) que somos. Direino con palabras de Noriega Varela: o libro sabe rescatar toda humilde beleza no vivir daqueles aos que o mundo que nos abafa condena a non seren perceptíbeis, a apareceren, no seu momento de máxima notoriedade, entre o público dun estudio de televisión para o aplauso obediente. No devalar de toda a xente hai poesía e lugar para unha afirmación, unha pequena vitoria. De aí, outra constante do libro: a experiencia da plenitude a través do goce no instante (ou da inmersión na natureza) como aquilo que pode reconciliar aos seres humanos con si e cos seus semellantes.
O libro vai tamén preñado de humor porque até nas situacións tráxicas aparece sempre un punto de comedia, así é a vida, e porque o narrador navega con delicadeza entre as angueiras dos seus personaxes para se situar no ángulo que en cada caso máis convén. Particularmente logrados son os textos construídos con base na distancia do narrador ao que conta. Neles, o encanto do relato descansa sobre o que o protagonista non coñece e, por aí, a capacidade de intrigar o lector, de preservar o enigma do vivir e, outra volta, o humor.
Tucho sabe verter viño novo en pipas vellas. Colle antigas historias de amor ou de terror e fainas revivir perante o noso ollar ao dárnolas en contextos e tratamentos novos: amor e guerra, vida e morte, o real e o fantástico. Constrúen os contos pequenas series e boa parte deles son breves, ás veces tan breves que nos desafían na súa concentración transparente, a pedir seren lidos e gozados unha e outra vez.
Non por acaso os lugares da habitación tórnanse elementos recorrentes no libro. Tucho crea lares onde o individuo pode resistir á heteronomía esmagadora, a habilitar un reduto para a experiencia a través da capacidade de ficcionar. Porque o peor da moral do conformismo vixente non é que tire as ganas de facer un mundo máis habitábel. O peor é que nos tolle a potencia de imaxinar ese mundo. Corazón entre desertos contribúe a restaurala en nós.
|
